Blog: Waarom houden we 2 minuten stilte?

 Op 4 mei om 20.00u staat heel Nederland stil bij de slachtoffers van oorlogsgeweld. Waarom is dit moment zo belangrijk voor mij en voor Nederland?

Sinds mijn tijd in dienst heb ik het altijd belangrijk gevonden om die paar minuten om 20:00 uur op 4 Mei in acht te nemen. Maar waarom vind ik dat zo belangrijk? Waarom vraag ik van mijn vrienden, familie en collega’s om die paar minuten stil te staan bij die slachtoffers? Kan ik niet gewoon zelf dat moment ervaren en het daarbij laten? Vragen die mij nu gesteld worden, maar waar ik nooit eerder over heb nagedacht.

 

Dat moment dat ik daar sta, in Eindhoven op de Commonwealth War Cemetery, zoals in het verleden, of thuis voor de tv, wat gaat er dan door mijn gedachten? Waar ben ik dan mee bezig en waarom is dat zo belangrijk voor mij? Zo belangrijk, dat ik ook van anderen verwacht dat zij daar net zo intens mee bezig zijn als ik.

Om antwoord te geven moet ik je meenemen naar 7 September 2008. Ik was in Afghanistan op missie. Als groepscommandant van een Tactical Psyops Team was ik ingedeeld bij een infanterie eenheid. We liepen patrouilles aan de zuid ingang van de Baluchi vallei en ‘s nachts sliepen we en hielden we wacht op een kleine compound, Qudus genaamd. De missie was voor mij tot dan toe relatief rustig verlopen, op een ongeluk met een eigen pantservoertuig waarbij mijn chauffeur gewond raakte na. Met rustig bedoel ik: weinig vijandelijke handelingen.

Op 6 September, kreeg ik via de radio van mijn commandant op Kamp Holland te horen dat de volgende dag een logistieke slag zou plaatsvinden, dat houdt in dat we brandstof, eten, drinken en munitie geleverd gaan krijgen. De commandant meldde dat wij vervolgens bij de voertuigcolonne moesten aansluiten om terug te keren naar naar Kamp Holland . De infanterie eenheid waar wij bij ingedeeld waren zou achterblijven op Qudus en van daaruit hun taken voortzetten. Ik wilde niet weg. Samen uit, samen thuis. Daarbij had ik een vrij grote opdracht meegekregen en die had ik nog niet af kunnen ronden. Niet erg professioneel van me, maar ik ging in discussie. De commandant hield voet bij stuk, we moesten terug.

blog-4-foto-2-dodenherdenking.jpg

Toen we op Kamp Holland aankwamen, hoorden we dat we ‘Black Out’ hadden. Dat houdt in dat er geen uitgaande communicatie mag plaatsvinden, geen telefoon naar huis, geen e-mail of internet. Dit gebeurde vaker en had meestal met een incident te maken waarover de informatievoorziening daaromtrent alleen door de commandant mag plaatsvinden.

Later hoorden we dat Jos ten Brinke, YPR-chauffeur bij de eenheid waar wij zojuist van vertrokken waren, gesneuveld was tijdens een patrouille. Hij was op een IED (Improvised Explosive Device) gereden met zijn YPR. Vijf andere collega’s waren gewond geraakt. Dit nieuws kwam hard aan. Heel hard.

Jos ten Brinke sneuvelde in Afghanistan terwijl hij onze wereld een stukje veiliger maakte. Hij werkte daar aan vrede, vrijheid en veiligheid voor de Afghanen en hun kinderen. En hoe vreemd het ook klinkt, ook een beetje voor mij. Als militair help je elkaar, je steunt elkaar en beschermt elkaar. 

balluchi vallei.jpg

Daarnaast was Jos genist, Pantsergenist, en genisten daar heb ik veel mee gewerkt in Afghanistan. Zij lopen voor de militairen uit, op zoek naar IED’s, mijnen en andere explosieven die daar verstopt zijn. Ik heb de Pantsergenisten daar vaak aan het werk gezien, zonder angst en goedgehumeurd voerden zij dag in dag uit een van de gevaarlijkste taken uit. De druk was hoog, er was heel veel werk en er waren nooit genoeg genisten. Ze brachten meer tijd door buiten de poorten van Kamp Holland dan welke eenheid dan ook. Altijd maar op zoek naar die explosieven, zodat wij veilig waren. Daar in Afghanistan heb ik het grootste respect gekregen voor deze mannen en vrouwen.

Ik kan me niet herinneren of ik Jos ooit in persoon ontmoet heb. We waren daar met veel Nederlanders, allemaal druk. Maar toen Jos sneuvelde begreep ik een stuk beter wat veiligheid betekent. Dat daar soms slachtoffers voor vallen. Dat de vrijheden die wij hebben, gecreëerd zijn door anderen, waar we dankbaar voor moeten zijn en dat diegenen die daar het hoogste offer voor hebben gegeven ook de hoogste eer mogen ontvangen. Op Nationale Dodenherdenking denk ik aan Jos, vol bewondering en dankbaarheid.

Het besef dat onze vrije, Nederlandse maatschappij, met al haar kansen en mogelijkheden voor iedereen, gecreëerd is door de offers van veel mensen zoals Jos; Nederlanders, Britten, Canadezen, Polen, Amerikanen, etc., daar word ik stil van.

 
No Worries_Vrijheid is niet vanzelfsprekend.jpg